เจนศึก

"สวัสดีพี่เจน วันนี้รับอะไรดีครับ" บาร์เทนเดอร์ถาม  

"เอาสิงห์มาแล้วกัน"  ผมบอกไป  บาร์เทนเดอร์เปิดขวดแล้วยื่นมาให้ผม  ผมยกขึ้นดื่ม          

 "วันนี้ลมอะไรหอบมา พี่หายไปนาน"

"พอดียุ่งๆ ก็เลยไม่ว่าง" ผมบอกไป "เดี๋ยวผมขอตัวไปดูแขกด้านบนก่อนครับพี่" บาร์เทนเดอร์บอกพร้อมยกแก้วดื่ม

"ที่นี่เหมือนมีกลิ่นความตายลอยอยู่" หญิงสาวคนข้างๆผมเอ่ยขึ้นมาแล้วมองมาที่ผม ผมยิ้มให้เธอ "ความตายไม่มีกลิ่นหรอก คนอย่างเราๆ นี่ซิถึงจะมีกลิ่น" ผมบอกเธอพร้อมยกเบียร์ซด เธอยิ้ม บรรยากาศด้านนอกมืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก ภายในร้านเริ่มสว่างขึ้น แสงไฟสลัว ๆ ทำให้เธอไม่ได้ดูเลวร้ายจนเกินไปนัก  เธอยังคงดื่มและสูบอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ที่ร้านเปิดเพลง "My One And Only Love ของ John Coltrane" เป็นเพลงบรรเลงเสียงแซกโซโฟน เบาๆ  นุ่มๆ ทำให้บรรยากาศมันดูโรเมนติก ตอนนี้ฝนตกแล้วและหนักน่าดู ไม่มีใครเข้ามาที่ร้านในตอนนี้มีเพียงผมกับเธอสองคนเท่านั้น ผมเดินไปที่ตู้เพลงหยิบเหรียญสิบบาทออกมาจากกางเกงแล้วหยด ผมเลือกเพลง "she ของ Grand Avenue" เป็นเพลงประกอบหนังเรื่อง Cashback ผมเดินกลับมาที่โต๊ะและยกเบียร์ซด ผมมองเธอและจินตนาการ ว่าถ้าผมสามารถหยุดเวลาได้เหมือนในหนังแล้ว ผมจะทำยังไงกับเธอดี ผมมองเธอทำให้ชุกคิดไปถึงสมัยเมื่อยังเป็นเด็ก น้องสาวของเพื่อนพี่ชาย ได้มาขอพักด้วยที่บ้าน ผมแอบดูเธออาบน้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็นในวัยเด็ก ผมได้เห็นเรือนร่างของหญิงสาวเป็นครั้งแรกของชีวิต มันตื่นเต้น และน่าจดจำ ผมได้เห็นในเรือนร่างของผู้หญิงในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเป็นครั้งแรก ผมงงงวยและทึ่งกับเรือนร่างของเธอ ผมอยากเสพวินาทีนั้นและอยากอยู่กับมันไปสักอาทิตย์ เธอคนนี้ชั่งเหมือนพี่สาวคนนั้น

"คุณมองฉันทำไม"เธอถาม                                                                                                

"ฉันว่าตัวเองเริ่มแก่ลงแล้ว" เธอพูด "คุณรู้มั้ยเดี๋ยวนี้เราคุยกันแต่เรื่องความสวยความงาม ไม่อยากที่จะแก่ แต่เราไม่เคยพูดถึงความเสื่อมเลย ของแบบนี้มันมาคู่กันเสมอ" 

 "อือ" ผมตอบ 

"แต่ฉันคิดว่าฉันยังไม่แก่นะ  เพราะฉันยังมีรอบเดือนอยู่"  เธอพูดพร้อมเรียกบาร์เทนเดอร์ ขอเบียร์เพิ่ม

เรานั่งจิบเบียร์กัน ส่วนข้างนอกฝนยังคงตกอยู่ มีรถยนต์วิ่งไปมาขวักไขว่ เหมือนฝูงปลาในทะเล ส่วนเรานั่งอยู่ในเรือดำน้ำ เฝ้ามองการดำเนินชีวิตของมัน 

"คุณอยู่คนเดียวหรือยังไง" ผมถาม "ใช่"  เธอตอบ "ทนอยู่กับรักห่วย ๆ  มาห้าปี ไม่มีอะไรดีสักอย่าง" เธอบ่น

"การเลือกคู่ชีวิตผิดก็ไม่ต่างอะไรไปจากการเลือกทำงานผิด ๆ  มันต้องอดทนกับสิ่งที่เราไม่ต้องการ ต้องทนอยู่ต้องทนทำใช้ชีวิตอยู่เพื่อรอวันเลิก" เธอบ่นพร้อมยกเบียร์ดื่ม

"ผมเคยผ่านชีวิตการทำงานประจำเข้าแปดโมงเช้า เลิกห้าโมงเย็น ทำงานเหมือนหุ่นยนต์ อยู่มาแปดปี แต่ไม่มีเงินติดแบงค์เลยสักบาท คุณรู้ไหมนี่แหละสิ่งที่มันรั่งเราไว้ มันทำให้เราแค่พออยู่ได้ไปวันๆ แต่ไม่สามารถทำให้เราโบยบินหนีได้ นี่ล่ะคืองานประจำ"

"คุณคิดว่างั้นเหรอ" เธอถาม "ใช่ ผมคิดว่างั้น" 

"แล้วตอนนี้คุณทำงานอะไร?" 

"ผมเขียนหนังสือ"

"คุณเขียนเกี่ยวกับอะไร?"

"ไม่รู้ซิ แบบที่เรียกว่าชีวิตมั้ง  ผมเดานะ"

"คุณเขียนเกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์ด้วยไหม"

"มันก็มีบ้างเพราะมันเป็นเรื่องปรกติในชีวิตประจำวัน"

"เซ็กซ์  เป็นชีวิตของคุณหรือปล่าว"

"ไม่รู้ซิ บางครั้งก็ใช่ บางครั้งก็ไม่"

"แล้วคุณคิดยังไงเกี่ยวกับความรัก"

"ไม่  ผมไม่เคยคิดถึงมันเลย" เธอหัวเราะ และยกเบียร์ดื่ม เธอวางขวดเบียร์ลง แล้วเดินมาที่ผม

"คุณเป็นคนฉลาด ฉันอยากจูบคุณ ได้ไหม?"

"ผมเกรงว่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ" ผมบอกเธอ เธอใช้สองมือประคองศรีษะผมไว้แล้วเอาปากมาประกบ ลิ้นเธออวบและใหญ่มาก มีน้ำลายไหลทะลักออกมาจากริมฝีปากของเธอ กลิ่นปากของเธอเหม็นเหมือนไปกินละมุดเน่าข้างปีมาสักตันครึ่ง เราจูบกันสักพัก แล้วเธอก็ผละตัวออกไปนั่งที่เดิม

[b]"ขอบคุณ ฉันอยากทำแค่นี้แหละ"[/b] เธอพูดพร้อมยกเบียร์ซด

"แต่จะว่าไปแล้วคุณก็ทำให้ฉันมีอารมณ์นะ" เธอบอกผม

"คุณจะเริ่มมันยังไง?"  เธอลากเสียงเบา ๆ แล้วมองมาที่ผม "ถ้าคุณหมายถึงตอนนั้นล่ะก็  มันเป็นเทคนิคนะ" ผมบอก

"เทคนิค เทคนิคยังไง?" เธอถาม "ผมเคยดูรายการทีวี หมอเคยบอกว่า การสัมผัสครั้งแรกสุดจะทำให้คุณตื่นเต้นและเร้าใจเป็นที่สุด แต่หลังจากนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นอีก มันเป็นเรื่องทางการแพทย์"

"ทางเพศ มันเป็นเรื่องทางเพศต่างหาก แล้วคุณทำยังไงต่อหลังจากนั้น?" เธอถามต่อ

ั"ผมก็ปล่อยให้ผู้หญิงอารมณ์กระเจิงและค้นหาความสุขด้วยตัวของเธอเอง  แต่ล่ะครั้งมันก็ไม่ได้เหมือน

กัน

"คุณอยากรู้สึกแบบไหน?"  "บอกฉัน" 

"ก็ทุกอย่างจะมาจบที่ ปุ่ม" ผมตอบ

"พูดคำนั้นใหม่ซิค่ะ"

  "คำไหนครับ" 

"ปุ่ม"  "ปุ่ม ปุ่ม ปุ่ม แล้วคุณดูดคุณขบมันด้วยหรือปล่าว" เธอหัวเราะ  "แน่นอนครับ"  เธอยกมือขึ้นมาแล้วกัดขบนิ้วชี้ตัวเอง สายตาเธอจ้องมาทางผม " คุณทำให้ฉันมีอารมณ์ คืนนี้ห้องฉันว่าง ฉันอยู่คนเดียวคุณไปได้นะ"  "ขอบคุณครับ  แต่...."

"แต่อะไร? คุณกังวลอะไร มันเร็วไปเหรอ?" 

"ปล่าวผมไม่ได้กังวลเรื่องนั้น"

"แล้วคุณแต่อะไร?" "คุณตกลงไหม"

 "แต่ฉันไม่จ่ายให้คุณนะ"

 "ผมไม่ได้ขายตัวไม่จำเป็น"

 "คุณไม่เหมือนนักเขียนเลย"

"ขอบคุณที่บอก"

"คุณเหมือนคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ"

"ผมยังมีหลายอย่างที่ผมทำไม่ได้เหมือนกัน"

"เอาล่ะ เราจะไปด้วยกันคืนนี้"  เธอบอก ผมพยักหน้า "เดี๋ยววันนี้ผมจ่ายเอง" เธอตกลง ผมจ่ายเงินค่าเบียร์ไปสี่ร้อยกว่าบาท แล้วเดินออกจากบาร์พร้อมกับเธอ

"พระเจ้า เวลาคุณอยู่ในที่ไฟสว่าง ๆ  คุณดูไม่เร้าอารมณ์เลย"เธอบอก

"คุณเองก็ไม่เร้าอารมณ์เหมือนกัน" ผมบอกเธอไป

"เอาเถอะ ขึ้นรถ" เธอพูด

รถเคลื่อนตัวออกอย่างช้า ๆ  จากนั้นเราต่างเงียบ ผมมีบุหรี่หลืออีกสองมวน ผมจุดสูบทั้งสองมวนแล้วเปิดวิทยุในรถเธอฟัง ทางเข้าบ้านของเธอเป็นทางเปลี่ยว  โค้งยาวๆ  เราเดินทางกันสักพักก็ถึงบ้านของเธอ เธอขับรถเข้าที่จอด เธอปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโผกอดผม เธอใช้ปากของเธอประกบผมไว้ ปากเธอเป็นวงเหมือนปากขวด เธอไซ้ลิ้นเข้ามา จากนั้นเธอขึ้นคร่อมตัวผม เราเอนหลังที่เบาะและอยู่ท่านั้นจนเสร็จ พอแยกจากกัน " คุณนี่มันได้ทุกที่จริงๆ มานี่เถอะ เข้าบ้านกันก่อน คุณจะอยู่ที่นี่กี่วันก็ได้นะตามสบาย" ผมเปิดประตูรถแล้วเดินตามเธอไป ข้างๆทางเดินมีต้นเข็มสีแดงปลูกยาวตลอดแนว มีพื้นที่เล็กๆด้านขวามือ จัดสวนอย่างสวยงาม ผมฉุดคิดถึงเรื่องการย้ายของออกจากห้องของลินดา และผมคิดว่ายังมีเวลามากพอที่จะอยู่ต่อที่นี่ไปอีกสักคืน "คุณชื่ออะไรนะ"  "ผมชื่อเจน" "อืมเจน" เธอล้วงกุญแจเปิดประตู เปิดไฟ ผมเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน และปิดประตู...