เสือผู้หญิง
posted on 10 Apr 2009 18:35 by jensugผมกดออดที่หน้าประตู เขาเดินมาเปิด เขาดูอ่อนเพลียและเมา กลิ่นตัวเค้าเหมือนละมุดเน่าผสมกับนมบูด ผมเดินไปทีตู้เย็นเปิดแล้วหยิบเบียร์มาดื่ม แล้วนั่งที่โซฟา
“เป็นไงบ้างมึง เงียบไปเลย” ผมถาม
“แย่ว่ะ เธอพึ่งจากไปวันนี้” บอยบอกผม
“เรื่องมันเป็นยังไงมึงเล่ามาให้กูฟัง”
“ไอ้เจน กูไม่รู้จะพูดยังไงว่ะ”
เขาเงยหน้ามองผม “มึงฟังกู มึงต้องไม่เชื่อกูแน่ กูไม่ได้นอนกับผู้หญิงมาสองปีแล้ว”
ผมซดเบียร์ “กูเชื่อมึง กูว่าในสังคมเราตอนนี้มีคนหลายคนที่ไม่ได้มีคู่นอนเหมือนมึง พวกนั้นมักจะชอบซื้อหนังสือโป๊ หรือไม่ก็จ้องมองกางเกงในเมียชาวบ้านที่ตากไว้ข้างๆห้อง แล้วเอามาจินตนาการเพื่อช่วยตัวเอง”
“แต่เมื่อวานเธอยังนั่งคุยกับกูอยู่เลย เธอนั่งอยู่ตรงที่มึงนั่งในตอนนี้” บอยบอก
“ไหนมึงเล่ามาซิ กูอยากรู้ แต่กูขอเบียร์เพิ่มได้ไหม”
“ได้เลย เอามาเผื่อกูด้วย” ผมเดินไปหยิบเบียร์มาสองกระป๋อง แล้วโยนให้บอยหนึ่งกระป๋อง
“เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อวันก่อนมีคนมากดออดห้องกู กูกำลังขี้อยู่ กูก็นึกว่าเป็นเพื่อนก็เลยไม่ได้ใส่กางเกงพอกูเปิดประตูออกไป เบื้องหน้ากูเป็นผู้หญิงคนนึง เธอมองหน้ากูจากนั้นก็มองมาที่จู๋กู หน้าเธอนิ่งมาก เธออาจจะช็อกกูไม่แน่ใจ เธอมองอยู่พักนึง สายตาของเธอบอกเธอครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นเธอก็เงยหน้ามามองกูแล้วถามว่า พี่บอยหรือปล่าว กูบอกว่าใช่ แล้วเธอก็บอกขอเข้าไปได้ไหม กูเลยให้เธอเดินเข้ามา”
“แล้วมึงใส่กางเกงยังตอนนั้น “
“ยัง ก็ยังไม่ได้ใส่ พอกูปิดประตูกูเลยหยิมมันมาใส่”
“ อืม มึงหน้าด้านมาก สัด” ผมบอกบอย
“ตอนนั้นกูกินเบียร์อยู่ กูเลยถามเธอ เอาเบียร์ไหม เธอบอกเอา กูเลยเดินไปหยิบมาให้เธอ แล้วเราก็นั่งคุยกันตรงนี้”
“เธอสวยมั๊ย” ผมถาม
“เธอโอเคนะ กูว่ามึงก็ต้องชอบ หน้าตาเธอเหมาะกับคนอย่างเราๆ ว่ะ กูว่านะ”
“ออ กูชอบว่ะ แต่ที่ว่าเหมาะ เหมาะยังไงว่ะ” ผมถามต่อ
“เธอตัดผมสั้นหน้าม้าเต่อ ใส่เสื้อกล้ามสีดำ เธอใส่กางเกงขาสั้นสีขาว กูเหลือบไปเห็นสายจีสตริง โผล่ออกมาจากทางด้านหลังด้วยมันสีแดงสด กูเห็นมันกระตุ้นอารมณ์กู แล้วเราก็เริ่มคุยกัน”
“เธอบอกว่าเธอเคยเขียนจดหมายมาหากูด้วยแต่กูไม่เคยตอบ เธอบอกเธอเคยอ่านงานเขียนกูในคอลัมหนึ่งในหนังสือ a-day “
“แล้วมึงไมไม่ตอบไปว่ะ”
“กูจะตอบได้ไงในเมื่อกูไม่เคยเปิดจดหมายอ่านเลย กูไม่สนคำวิจารย์ชาวบ้านว่ะ”
“แล้วเธอมาหามึงถูกได้ไงว่ะ”
“เธอบอกว่าเธอมาตามที่อยู่ที่กูเคยลงไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง เธอบอกเธอจำไม่ได้ แล้วเธอก็เดินทางมาหากู เธอบอกเธออ่านงานเขียนกูแล้ว เธอชอบกู เธอคลั่งกู เธออยากเจอกู เธอเลยเดินทางมาจากอุบล เพื่อมาหากู”
“เธอพูดอะไรอีกมั๊ย”
“พูด จากนั้นเธอบอกเธอจะเล่าเรื่องที่เธอตัดสินใจมาหากู เธอเล่าว่าเธอเคยเรียนโยคะ เธอไปเรียนกับแม่เธอ
สอนโดยอาจารย์ผู้ชายหัวเถิกๆ เธอบอกอาจารย์คนนี้อายุห้าสิบกว่าๆ แต่ยังดูปึ๋งปั๋ง เวลาที่เหงื่ออาจารย์ ไหลออกมา เธอบอกดูเซ็กซี่มากๆ ทำให้เธอเกิดอารมณ์ในบางครั้ง เธอยังบอกอีกว่า กลิ่นตัวของอาจารย์ มีกลิ่นน้ำกามอยู่ด้วย”
“ห่ะ กลิ่นน้ำกาม กลิ่นแมร่งเป็นไงว่ะ “
“เธอบอกกลิ่นเหมือนน้ำยาไฮเตอร์ว่ะ แต่กูว่ามันน่าจะเป็นกลิ่นน้ำยาไฮเตอร์บูดมากกว่า”
“บอยกูขอเบียร์อีกได้ไหม”
“ได้ซิ เอามาเผื่อกูด้วย”
เมื่อผมเดินกลับไป เขาก็เล่าต่อ “พอเธอดื่มเบียร์หมดกระป๋องกูก็เดินไปหยิมมาให้เธออีก ตอนกูยื่นเบียร์ให้เธอกูเลยโน้นตัวไปจูบเธอ เธอดันกูออกบอก ทำบ้าอะไร จูบอะไร! เธอบอกที่นี่ไม่มีอะไรจะทำนอกจากเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบเบียร์มากิน”
“แล้วมึงพูดอะไรต่อ” ผมถาม
“กูไม่รู้จะพูดอะไร กูเลยเงียบๆ แล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า อาจารย์คนนั้นได้มีอะไรกับแม่เธอด้วย กูเลยถามไปว่าแล้วเค้าทำกับเธอด้วยหรือปล่าว เธอบอกอาจารย์เค้าไม่ทำฉัน ท่านไม่เคยทำ แต่อาจารย์ก็สัมผัสฉันหลายจุด มันน่าตื่นเต้นมาก เธอว่างั้น”
“แล้วมึงว่าไงต่อ กูก็เลยเล่าถึงตอนที่กูเคยทำงานเป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ที่หัวลำโพง เคยไปส่งหนังสือพิมพ์ตอนตีสี่ที่ร้านขายโจ๊ก ทุกๆครั้งที่กูไปส่งเจ๊เจ้าของร้านจะนั่งมองกูผ่านโต๊ะ เก็บเงินมันเป็นโต๊ะธรรมดาข้างล่างเปิดโล่ง เจ๊แกชอบนั่งอ้าขาให้กูดูแล้วแกก็ยิ้ม กูก็เลยมองเข้าไปผ่านผ้ากันเปื้อนผืนสีแดงเก่าๆ กูเลยรู้ว่าในนั้นมันมีหมีนั่งยิ้มน้ำลายยืดมองมาทางกูว่ะ”
“เหรอ มึงไม่เคยเล่าให้กูฟัง แล้วยังไงต่อ”
“เจ๊แกอ้าให้กูดูทุกครั้งตอนกูไปส่งจนวันหนึ่งกูทนไม่ไหว กูเลยเดินไปหาแก แล้วบอกว่ากูอยากมีอะไรกับแก”
“เหรอ แล้วแกว่าไงว่ะ” ผมถามแล้วยกเบียร์ซด
“แกมองหน้ากูแล้วเดินจูงมือกูไปที่ห้องน้ำด้านหลัง แล้วเราก็โยกกัน ตอนที่เราโยกกันอยู่ผัวแกดันตื่นมาพอดี”
“เหรอแล้วมึงทำยังไงต่อว่ะ”
“ก็ไม่ทำไง แกบอกไม่ต้องกลัวให้เงียบๆ แล้วเราก็โยกกันต่อจนเสร็จ จากนั้นแกบอกกูว่าเดี๋ยวแกจะหลอกพาผัวแกไปข้างบนแล้วให้กูวิ่งออกไป แล้วกูก็ทำตามแผน ที่วางไว้ พอกูลับถึงร้านโดนเถ้าแก่ด่าว่าหายหัวไปอู้ กูเลยเถียงแกแล้วก็โดนไล่ออก จากนั้นกูก็ไม่เคยเจอเจ๊แกอีกเลย แต่กูได้ยินข่าวจากเพื่อนกูที่ยังทำงานอยู่ว่าไอ้คนนั้นมันไม่ใช่ผัวแก แต่มันเป็นเด็กส่งผักว่ะ”
“สรุปว่าเจ๊แกมั่วซิว่ะ แบบนี้ แต่กูว่าเจ๊แกคงคิดถึงมึงว่ะ มึงเล่าให้เธอฟัง?”
“ออ กูเล่าให้เธอฟัง”
“แล้วเธอว่าไงว่ะ”
“เธอบอกว่ามาเล่าให้เธอฟังทำไม กูเลยบอกว่าเรื่องเป็นชู้มันเป็นเรื่องปรกติ ที่จะเกิดขึ้นกับใครก็ได้ รวมไปถึงแม่ของเธอ แล้วเธอก็เล่าต่อ เธอบอกพ่อเธอทำงานอยู่การไฟฟ้า ที่ต่างจังหวัด นานๆ จะกลับมาบ้านสักครั้ง จนมาวันหนึ่งพ่อเธอกลับมาเจอแม่เธอกำลังโยกอยู่กับอาจารย์คนนั้น แต่พ่อเธอกลับนิ่ง เขาอดทนรอจนวันหนึ่งขณะที่เธอกลับบ้าน พ่อเธอจับหัวเธอโขกที่กำแพง แล้วจับหัวแม่เธอโขกด้วย พ่อเธอถามว่าทำไมต้องปกปิดเรื่องแบบนี้กับเขา จากนั้นเธอก็ไม่เคยเจอพ่อเธอ และอาจารย์คนนั้นอีกเลย ส่วนแม่เธอก็เลิกเล่นโยคะ แล้วหันไปเรียนพิมพ์ดีด และก็พาอาจารย์สอนพิมพ์ดีดมาโยกเป็นประจำ”
“จากนั้นกูก็เล่าอีกว่า กูเคยไปกินเหล้าที่บาร์ แล้วเกิดมีอารมณ์ขึ้นมากูเลยนั่งแท็กซี่ไปที่สวนลุมแล้วเรียกผู้หญิงคนนึงขึ้นมา พาเธอไปโรงแรม พอกูแก้กางเกงเธอ กูเจอเลือดเต็มกางเกงในไปหมด เธอเป็นเมน กูทำต่อไม่ได้
เธอเลยนวดให้กูแทน แล้วกูก็เลยให้ไปสองร้อยกับบุหรี่สายฝนสามตัว แล้วก็พอเธอไปส่งที่เดิม”
“เรื่องจริงเหรอว่ะ”
“จริงซิ” “ เธอบอกว่าเธอหลงรักกู แต่กูไม่เคยตอบจดหมายเธอเลยทั้งที่เธอเขียนมาฉบับแล้วฉบับเล่า และเธอไม่อยากอยู่ที่บ้านอีก เธอเลยตัดสินใจไปกับหนุ่มคนนึงที่เจอกันที่บาร์ เธอบอกหนุ่มคนนั้นทำให้เธอมีความสุขใต้แสงเทียน เขาทำให้ฉันลืมคุณ แต่ก็ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์ แต่สุดท้ายเธอก็เหนื่อยหน่ายและเลิก จากนั้นเธอก็เดินทางมาหากู”
“ขอโทษที ที่รัก” กุบอกเธอ แล้วก็พูดต่อว่า ให้ผมเป็นเด็กหนุ่มคนนั้นได้ไหม? เธอบอกกูเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่อยากมีอะไรกับเธอทั้งนั้น ทั้งดูดทั้งทำด้วย “จากนั้นกูเดินไปหาเธอ แล้วจูบเธอ เธอบ่ายหน้าหนีอีก แล้วบอกกูว่า “คุณ แค่อยากทำเล่นๆ คุณไม่แคร์ในตัวฉันเลย”
“ผมแคร์ตัวผม” กูตอบ
“ถ้าคุณไม่ใช่นักเขียน มีงานเขียนที่ดีคงไม่มีใครอยากเจออยากคุยกับคุณหรอก” เธอบอกกู
“มาทำกันเถอะ” กูบอกเธอ
“อยากแต่งงาน” เธอบอก
“ผมไม่อยากแต่งงานกับคุณ” กูบอกเธอไป
“ เธอมองหน้ากูสักพักแล้วก็ถือกระเป๋าเดินจากไป”
“เรื่องมันจบแค่นี้เหรอ” ผมถาม
“แค่นี่แหละ” บอยตอบ
“ไม่มีคู่นอนมาตลอดสองปี แล้วยังเสียคนที่อยากเอาไปอีก แย่ว่ะ” บอยครวญ
“มึงเป็นนักเขียนที่ดี แต่มึงไม่ใช่เสือผู้หญิง” ผมบอกบอย
“มึงหมายความว่าถ้ากูเป็นเสือผู้หญิงกูจะได้เธอไปแล้วใช่ไหม?” บอยถามผม
“มึงก็เห็นอุบายของเธอแล้วนี่หว่า เธอหลอกล่อ บ่ายเบี่ยง ทั้งยังเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่อยถ้ามึงเป็นเสือผู้หญิงมึงคงจะหลอกล่อต้อนเธอจนมุมไปแล้ว”
“แล้วกูต้องเรียนยังไง?” บอยถามผม
“มันเรียนกันไม่ได้หรอก มันเป็นสัญชาตญาณ มึงต้องรู้ว่าผู้หญิงพูดอะไรจริงอะไรหลอกขณะที่เธอพูดกับมึง ของแบบนี้มันเรียนกันไม่ได้ว่ะ”
“แล้วเธอพูดอะไรจริง?”
“เธอต้องการมึง แต่มึงเสือกไม่รู้ว่ามึงต้องทำยังไง มึงเชื่อมสะพานที่เธอทอดให้มึงไม่ได้ มึงล้มเหลวว่ะเพื่อน”
“เธอบอกเธออ่านงานเขียนกูมาตลอด เธอบอกเธอรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับกู”
“ตอนนี้เธอรู้แล้ว” ผมบอก
“รู้อะไร”
“รู้ว่ามึงเซ่อ บอย”
“กูเหรอ?”
“ออ มึงนั้นแหละ นักเขียนทุกคนเซ่อทั้งนั้น นั้นแหละถึงได้เขียนอะไรออกมาได้มากมาย”
“มึงหมายถึงว่าอะไรที่เขียนออกมา”
“กูหมายความว่า เขียนอะไรออกมา ที่มันไม่เข้าใจเลย”
“กูเขียนอะไรออกมาเยอะมาก มึงจะอ่านไหม” บอยบอก
“กูเคยจำได้ว่ากูเคยอ่านนิยายแปลเรื่องห่าอะไรไม่รู้ ลืม มีผู้ชายคนนึงนอนกับผู้หญิงไปเรื่อยเพื่อหารักแท้และความพึ่งพอใจของตัวเอง จนเจอคนที่เขารัก และคนที่รักเขา และให้ความสุขเขาได้เต็มที่เวลาอยู่บนเตียง กูว่าแมร่งโครตโชคดีเลย ถ้าเป็นกูคงมีความสุขมากๆ แต่พอกูอ่านต่อไปเรื่อยๆ แมร่งโครตผิดหวัง เสือกติดทหารไปรบ แล้วโดนยิงจู๋ขาด กลับมาเธอเลยทิ้งไป”
“มึงคิดว่าเธอจะมาหากูอีกไหมว่ะ” บอยถาม
“เธอไม่กลับมาหรอก” ผมพูดพร้อมลุกขึ้นยืน
“แล้วกูควรทำยังไง” บอยถาม
“ก็เขียนอะไรต่อมิอะไรอันน่าสมเพสของมึงต่อไป”
ผมเดินไปที่ประตู แล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เลยหันมาถามบอย
“เธอชื่ออะไรว่ะ”
“เธอบอกเธอชื่อฟ้า” บอยตอบพร้อมยกเบียร์ซด
“ฟ้า มันเป็นชื่อที่เพราะนะ กูกลับล่ะโชคดี”
ผมไม่มีอะไรจะพูดกับมันอีกแล้วผมเดินออกจากห้องบอย ตอนนั้นมันสี่ทุ่มเศษๆ ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยและรู้สึกหิว แล้วก็เลยคิดว่าจะซื้อก๋วยเตี๋ยวกลับไปฝากน้อง “ฟ้า” ที่ห้องด้วยสักถุง.....